DEPRESJA – CHOROBA WSPÓŁCZESNEJ CYWILIZACJI

Depresja a co to takiego?

Stany dyskomfortu psychicznego, smutek, dręczące obawy, brak odczuwania przyjemności  nie jest to nic nienormalnego, każdy człowiek czasem to przeżywa. Choroba zaczyna się wtedy, kiedy niepokoje psychiczne powodują, że zaczyna się odczuwać określone objawy fizyczne, a w skrajnych przypadkach człowiek staje się niezdolny do życia.

Depresję rozpoznajemy gdy występuje co najmniej pięć spośród wymienionych objawów. Występują one niemal codziennie przez okres dwóch tygodni, a ich nasilenie wpływa na dotychczasowe funkcjonowanie.

  1. Obniżony nastój lub rozdrażnienie utrzymuje się przez większą część dnia
  2. Zmniejszenie lub zwiększenie apetytu powodujące istotny spadek lub wzrost wagi ciała
  3. Zaniechanie czynności, które dotychczas przynosiły przyjemność, istotne zmniejszenie zainteresowań
  4. Zaburzenia snu- bezsenność lub nadmierna senność
  5. Napady lęku od niewielkiego nasilenia do ataków paniki
  6. Zaburzenia koncentracji uwagi, niezdecydowanie, zaburzenia pamięci
  7. Poczucie braku własnej wartości, nieadekwatne poczucie winy
  8. Pobudzenie lub zahamowanie psychoruchowe
  9. Powracające myśli o śmierci, plany samobójcze.

Dodatkowo mogą występować objawy takie jak : bóle głowy, zaparcia, obniżenie popędu płciowego, zaburzenia miesiączkowania, suchość w jamie ustnej, pieczenie oczu. Mniej charakterystyczne objawy to: rozdrażnienie, zniecierpliwienie, myśli natrętne (uporczywe myśli pojawiające się wbrew woli), czynności natrętne (przymus wykonywani i powtarzania jakiejś czynności).

Uwaga w depresji nakierowana jest szczególnie na negatywne bodźce, a osoby z depresją lepiej zapamiętują negatywne informacje. Myślenie jest zdominowane przez nasuwające się mimowolne treści o negatywnym zabarwieniu, dotyczącym siebie, otaczającego świata i przyszłości, a błędnie przetwarzane informacje powodują, że ta „depresyjna filozofia” zachowuje pozory wiarygodności.

Zaburzenia pamięci i zdolności uczenie się są częstym zjawiskiem. Występują u 94% chorych w ostrej fazie choroby, ale u 44% pacjentów są obecne również w trakcie remisji. Zaburzenia te manifestują się najczęściej spowolnieniem, upośledzeniem funkcji wykonawczych oraz pamięci operacyjnej i składają się na obraz złego funkcjonowania.

Zwykle epizod depresyjny nieleczony trwa 6 miesięcy. Choroba ta charakteryzuje się znaczna nawrotowością. Ryzyko nawrotu waha się w granicach 19-30 % w ciągu pierwszych 6 miesięcy.

Kogo najczęściej dotyka depresja?

Depresję stwierdza się 1,5 do 3 x częściej u kobiet niż mężczyzn.

Roczny wskaźnik chorobowości wynosi 5%, a ryzyko zachorowania w ciągu całego życia wynosi 15%. Ryzyko samobójstwa wynosi 2%. Przewiduje się, że depresja do 2020 roku stanie się 2. Co do częstości przyczyną niepełnosprawności.

Średni wiek zachorowania wynosi 27 lat, ale u 40% pacjentów pierwszy epizod występuje przed 20 rokiem życia.

O czym trzeba wiedzieć przed podjęciem leczenia?

Leki przeciwdepresyjne nie uzależniają.

Należy zażywać je codziennie, zgodnie z zaleceniami

Nie należy samodzielnie odstawiać leków, nawet jeśli samopoczucie ulegnie poprawie. Zakończenie leczenia należy uzgodnić z lekarzem

Działanie terapeutyczne leków może być odczuwalne dopiero po 2-4 tygodniach i nie należy odstawiać leków mimo braku poprawy.

Objawy uboczne mogą się pojawić na początku leczenia. Zazwyczaj są one niewielkie i ustępują po tygodniu.

Ważne:

- nieleczona depresja może być przyczyną śmierci w wyniku nasilonych myśli samobójczych

- nie należy lekceważyć objawów depresji i należy je zgłosić lekarzowi

- nieleczona depresja skraca życie. Zwiększone jest ryzyko incydentów naczyniowych takich jak zawał serca, udar mózgu,. Powoduje skoki ciśnienia tętniczego, obniżenie odporności ma infekcje, nasila dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego i oddechowego

- w leczeniu zaburzeń depresyjnych ważną rolę odgrywa farmakoterapia.

- leki pomagają przywrócić prawidłowe funkcjonowanie komórek nerwowych

- jeżeli zastosowane leczenie nie przynosi efektu należy poinformować o tym lekarza, gdyż możliwe jest dobranie innego leczenia

- warunkiem prawidłowego leczenia jest systematyczne przyjmowanie leków w odpowiedniej dawce i przez odpowiednio długi czas

- nie wolno samowolnie odstawiać leków gdyż może to spowodować znaczne pogorszenie stanu psychicznego

- skuteczne leczenie znacznie poprawia jakość życia, ułatwia codzienne funkcjonowanie oraz zmniejsza ryzyko nawrotu choroby.

Należy pamiętać, że podstawowy wpływ na Państwa zdrowie macie Wy sami. Poradnictwo psychiatryczne jest szeroko dostępne i nie trzeba mieć skierowania do Poradni Zdrowia Psychicznego. Sami również decydujecie o skuteczności leczenia między innymi przez systematyczne przyjmowanie leków. Lepsza wiedza o chorobie oraz współpraca z lekarzem sprawią, iż choroba będzie miała coraz mniejszy wpływ na życie.